Ανν Λε Στρατ (Αντιδήμαρχος Παρισιού & Πρόεδρος της Εταιρείας Eau de Paris): Μην πουλήσετε το νερό σας / Για την ιδιωτικοποίηση του νερού

Της Νικολέττας Ρούσσου

Τους λόγους για τους οποίους η διαχείριση του νερού πρέπει να είναι δημόσια, καθώς και την πολιτική που πρέπει να ακολουθήσουν οι Έλληνες προκειμένου να αποφύγουν την ιδιωτικοποίησή του, ανέλυσε η αντιδήμαρχος του Παρισιού και πρόεδρος της εταιρείας Eau de Paris, Ανν Λε Στρατ, σε συνέντευξή της στο tvxs.gr.  Το νερό είναι δημόσιο αγαθό και όχι εμπόρευμα, τόνισε μεταξύ άλλων η Λε Στρατ, η οποία θα βρεθεί στην Ελλάδα προκειμένου να συμμετάσχει σε δύο εκδηλώσεις του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, με τίτλο «Το νερό ως κοινό αγαθό από την θεωρία στην πράξη». 

 

.

Το Παρίσι αποτελεί μία από τις ευρωπαϊκές πόλεις όπου το νερό ιδιωτικοποιήθηκε σε ποσοστό 77% το 1985. Εντούτοις από τον Ιανουάριο του 2010 η διαχείριση του νερού επανήλθε στην κυριότητα του δήμου.

Η αντιδήμαρχος του Παρισιού που είναι υπεύθυνη για τη διαχείριση του νερού και των καθαρισμού των καναλιών, πρόεδρος της Eau de Paris και της Αqua Publica Europea, ανέφερε ότι την εποχή όπου η υδροδότηση στο Παρίσι ήταν υπό τον έλεγχο δύο πολυεθνικών εταιρειών, της Suez και της Veolia απουσίαζε ουσιαστικά ο έλεγχος του κράτους.

«… διαπιστώσαμε ότι ο δημόσιος τομέας δεν είχε πλέον την εποπτεία, ούτε αναφορικά με την διαχείριση ούτε και με τις τεχνικές διεργασίες τη υδροδότησης, γεγονός που οδήγησε σε σημαντική αύξηση της τιμής του νερού… »

Έπειτα τόνισε ότι ο λόγος για τον οποίο η ιδιωτικοποίηση του νερού κόστιζε περισσότερο στους Παριζιάνους πολίτες ήταν το γεγονός ότι οι ιδιωτικές επιχειρήσεις έδιναν τα έργα υπεργολαβία, κάτι που αύξανε το κόστος των εργασιών και κατά συνέπεια την τιμή του νερού, που καλούνται να πληρώσουν οι κάτοικοι της πόλης.

«…Πλέον ο δημόσιος τομέας αναλαμβάνει τον σχεδιασμό, την ολοκλήρωση των έργων και γενικά τη διαχείριση της υδροδότησης. Το δημόσιο είναι πλέον ο διαχειριστής και ιδιοκτήτης του συστήματος υδροδότησης, με αποτέλεσμα να διεξάγονται οι ίδιες εργασίες με λιγότερο κόστος σε σχέση με παλιότερα…», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε η κ. Λε Στρατ.

Η αντιδήμαρχος του Παρισιού υπογράμμισε ότι το νερό είναι ένα δημόσιο αγαθό, η διαχείριση του οποίου πρέπει να στοχεύει στο κοινό καλό χωρίς την εμπλοκή ιδιωτικών οικονομικών συμφερόντων. Επιπλέον πρόσθεσε ότι η δημόσια διαχείριση του νερού σε αντίθεση με την ιδιωτική είναι μακροπρόθεσμη, απαλλαγμένη από την καπιταλιστική λογική, παράγοντες που αυξάνουν την αποτελεσματικότητα της, διατηρώντας παράλληλα την τιμή του νερού σε χαμηλά επίπεδα. Στη συνέχεια ανέφερε ότι προκειμένου να αντιδράσουν στην επικείμενη ιδιωτικοποίηση του νερού, οι Έλληνες οφείλουν να κινητοποιηθούν άμεσα έχοντας υπ’ όψιν ότι η δημόσια διαχείριση του είναι πάντα η καλύτερη λύση.

«Η ιδιωτικοποίηση είναι ένα αποτυχημένο μοντέλο»

Για τις συνέπειες που έχει η ιδιωτικοποίηση του νερού καθώς και για τις ενέργειες που πρέπει να πραγματοποιηθούν προκειμένου να αποτραπεί στην Ελλάδα μίλησε στο tvxs.gr και o Γιώργος Αρχοντόπουλος, πρόεδρος σωματείου εργαζομένων Ε.Υ.Α.Θ και μέλος του συντονιστικού πολιτών και φορέων «Sosτε το νερό». Ο κ. Αρχοντόπουλος ανέφερε ως κύρια αρνητική συνέπεια της ιδιωτικοποίησης την υποβάθμιση της ποιότητας του νερού, καθώς οι ιδιώτες δεν πρόκειται να επενδύσουν το απαραίτητο ποσό χρημάτων για την καλύτερη διαχείριση της υδροδότησης.

Επιπλέον ανέφερε ότι η ιδιωτικοποίηση του νερού ζημιώνει το κράτος, παραθέτοντας το παράδειγμα της Βρετανίας:

«… το μοντέλο της Αγγλίας, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, όπου οι εταιρείες ύδρευσης δημιουργήσανε θυγατρικές σε φορολογικούς παραδείσους στα νησιά της Μάγχης. Εκεί πέρα υπάρχει ένα φορολογικό παράθυρο, έτσι όταν οι εταιρείες ύδρευσης δανείζονται από θυγατρικές τους που είναι off shore εταιρείες, παρουσιάζουν ζημιές με αποτέλεσμα να  μην δίνουν ούτε ένα ευρώ φόρο στο κράτος…..»

Ωστόσο τόνισε ότι η αποτροπή της ιδιωτικοποίησης, που είναι ουσιαστικά μια πολιτική απόφαση δεν μπορεί να επιτευχθεί από ένα μικρό σωματείο, αλλά με την μαζική υποστήριξη του κόσμου.

«…Σκοπεύουμε να αφυπνίσουμε και να ενημερώσουμε τον κόσμο. Αν καταφέρουμε να βγάλουμε στον δρόμο τον κόσμο της Θεσ/νίκης που είναι 1 εκατομμύριο, πραγματικά πιστεύουμε ότι μπορούμε να το σταματήσουμε. Μόνο έτσι γιατί μεμονωμένοι μικροί αγώνες δεν κάνουν ουσιαστικά τίποτα…».

SOSτε Το Νερό

Με πρωτοβουλία του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς διοργανώνονται δύο εκδηλώσεις, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού.

ΤΟ ΝΕΡΟ ΩΣ ΚΟΙΝΟ ΑΓΑΘΟ: ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

Σάββατο 19 Οκτωβρίου, Αθήνα


19:00 μ.μ., Αίθουσα Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Αθηνών (Ακαδημίας 18, Αθήνα)

Ομιλήτρια
ΑΝΝ ΛΕ ΣΤΡΑΤ (Αnne Le Strat), αντιδήμαρχος Παρισιού, πρόεδρος της Eau de Paris

Παρεμβάσεις από την πρωτοβουλία πολιτών Save Greek Water (www.savegreekwater.gr) και εκπροσώπους συλλογικοτήτων εργαζομένων της ΕΥΔΑΠ

Δευτέρα 21 Οκτωβρίου, Θεσσαλονίκη


19:00 μ.μ., Δημαρχείο Θεσσαλονίκης – Αίθ. Πολλαπλών Χρήσεων

Σε συνδιοργάνωση με την κίνηση πολιτών «SOSτε Το Νερό» (www.sostetonero.blogspot.gr)

Ομιλητές
ΑΝΝ ΛΕ ΣΤΡΑΤ (Αnne Le Strat), αντιδήμαρχος Παρισιού, πρόεδρος της Eau de Paris

ΟΣΜΑΝ ΟΖΓΚΙΟΥΒΕΝ (Osman Özgüven), δήμαρχος Δικελί (Τουρκία)

Πηγή: tvxs.gr

*

Για την ιδιωτικοποίηση του νερού

Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα 13-03-2013

http://wp.me/pPn6Y-fXV

Ενημέρωση> 13:00 (+ 5 videos)

306287_543175695705384_402289629_n

Το θέμα αναλύουν ο billytromeros & το ThePressProject.gr  (Φραγκίσκα Μεγαλούδη)

Η Γερμανική κρατική τηλεόραση, με ένα ρεπορτάζ που έκανε η εκπομπή Monitor διερωτάται πως και υπό ποιες συνθήκες και γιατί επιμένει η ευρωπαϊκή επιτροπή στην ιδιωτικοποίηση των νερών.

Νομίζω πως οι Γερμανοί θα αφήσουν πολύ πιο δύσκολα να ιδιωτικοποιηθούν τα νερά τους απ’ ότι εμείς, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Το θέμα είναι γιατί να τα ιδιωτικοποιήσεις όταν σε καμία περίπτωση ιδιωτικοποίησης των νερών δεν ωφελήθηκε ο πολίτης αλλά ακριβώς αντίθετα επιβαρύνθηκε παραπάνω οικονομικά;

Για να πάρει  το κράτος εφάπαξ ένα ποσό μια φορά από την ιδιωτικοποίηση για να μπαλώσει κάποιες τρύπες, γι’ αυτό γίνεται η ιδιωτικοποίηση;

Ή, για να υπάρξει υγιής ανταγωνισμός;

Ναι..η μία εταιρεία θα σου προσφέρει νερό με απίστευτη ταχύτητα 24 λίτρα το δευτερόλεπτο, ενώ μια άλλη εταιρεία θα σου προσφέρει νερό με γεύση φράουλα;

Δεν είναι ίντερνετ για να λειτουργήσει έτσι…νερό είναι! Και χωρίς ίντερνετ ζεις…

(λέμε τώρα, γιατί την σήμερον ημέρα ούτε χωρίς ίντερνετ ζεις), χωρίς νερό όμως δεν ζεις…

Έχει γίνει μια καμπάνια γι’ αυτό το θέμα και μαζεύονται υπογραφές εδώ:
.
.

Η ύδρευση και η αποχέτευση είναι ανθρώπινο δικαίωμα!

Το νερό είναι δημόσιο αγαθό, όχι εμπόρευμα! Καλούμε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να προτείνει νομοθεσία που να υλοποιεί το ανθρώπινο δικαίωμα πρόσβασης σε ύδρευση και αποχέτευση, το οποίο είναι αναγνωρισμένο από τον ΟΗΕ, και να προωθεί την παροχή ύδρευσης και αποχέτευσης ως απαραίτητων δημόσιων υπηρεσιών για όλους. Η νομοθεσία τής ΕΕ πρέπει να απαιτήσει από τις κυβερνήσεις να εξασφαλίζουν και να παρέχουν σε όλους τους πολίτες πρόσβαση σε επαρκή ποσότητα καθαρού, πόσιμου νερού και σε δίκτυο αποχέτευσης.

Προτείνουμε:

  1. Τα θεσμικά όργανα και τα κράτη-μέλη τής ΕΕ να είναι υποχρεωμένα να εξασφαλίζουν ύδρευση και αποχέτευση για όλους τους πολίτες.
  2. Η υδροδότηση και η διαχείριση των υδάτινων πόρων να αψηφούν τους «κανόνες τής εσωτερικής αγοράς» και να απαγορεύεται η απελευθέρωση της αγοράς των υπηρεσιών ύδρευσης.
  3. Η ΕΕ να εντείνει τις προσπάθειές της για να έχουν όλοι πρόσβαση σε ύδρευση και αποχέτευση

Ένα επιπλέον άρθρο όσων αφορά την ιδιωτικοποίηση των υδάτων είχε γράψει το ThePressproject το Φθινόπωρο που μας πέρασε:

Όταν το νερό πωλείται

>>>

Οι ιδιωτικοποιήσεις των κρατικών εταιρειών ύδρευσης ανά τον κόσμο έχουν σχεδόν πάντα ένα κοινό παρανομαστή: γίνονται υπό την πίεση των διεθνών δανειστών σε χώρες με μεγάλο δημόσιο χρέος ή υπό την πίεση πολυεθνικών και πολιτικών σε χώρες με εύρωστη οικονομία.Της Φραγκίσκας ΜεγαλούδηΤο κυρίαρχο επιχείρημα είναι πως το κράτος καθυστερεί πολύ να προσφέρει τις απαραίτητες υπηρεσίες οι οποίες κρίνονται αναποτελεσματικές, στην ουσία όμως οι χώρες που εφάρμοσαν το δόγμα αυτό οδηγήθηκαν στη δημιουργία ενός πανίσχυρου ιδιωτικού μονοπωλίου όπου εξαγορές και συγχωνεύσεις κατέλυσαν κάθε έννοια ανταγωνισμού και κάθε ελπίδα για μειωμένα τιμολόγια..Από τις αρχές του 1980 μέχρι το 2000, υπήρξε μια τεράστια πίεση από τους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και τις πολυεθνικές εταιρείες να ιδιωτικοποιηθούν οι κρατικές εταιρείες ύδρευσης. Το αποτέλεσμα ήταν οι 5 μεγάλες πολυεθνικές Veolia, Suez, Agbar, RWE και Saur να κατέχουν το 2001 το 71% της παγκόσμιας αγοράς νερού. Οι αντιδράσεις όμως των πολιτών, οδήγησε σε επανακρατικοποίηση των δικτύων. Σήμερα οι μεγάλες πολυεθνικές κατέχουν μόνο το 34% της αγοράς ενώ το 90% των 400 μεγαλύτερων πόλεων στον πλανήτη εξακολουθεί να έχει δημόσιο δίκτυο ύδρευσης. Το 2011 μόνο το 12% της ύδρευσης σε παγκόσμια κλίμακα ανήκε σε ιδιωτικά χέρια. Η ιδιωτικοποίηση έχει πλέον πάρει τη μορφή επενδύσεων σε υψηλή τεχνολογία και την αγορά των δικαιωμάτων του νερού..Τι έχει συμβεί όμως στις χώρες που το δίκτυο αποκρατικοποιήθηκε; 

.

Η Αργεντινή ήταν από τις πρώτες χώρες που ιδιωτικοποίησε το σύστημα ύδρευσης της. Το 1993 η κυβέρνηση παρέδωσε τη δημοτική ύδρευση σε ένα consortium πολυεθνικών και τοπικών εταιρειών. Η παγκόσμια Τράπεζα έσπευσε να συγχαρεί την κίνηση της Αργεντινής χαρακτηρίζοντας την ως την πιο ελπιδοφόρα επένδυση. Όμως η χαρά δεν κράτησε πολύ. Οι εταιρείες τοποθέτησαν σε θέσεις κλειδιά φίλους της κυβέρνησης με τεράστιους μισθούς ενώ για να αναταπεξέλθουν στο υψηλό κόστος επέβαλαν αύξηση των τιμολογίων που έπληξαν εκατομμύρια φτωχών. Σε πολλές περιπτώσεις οι εταιρείες για να αυξήσουν τα κέρδη μείωσαν τα έξοδα συντήρησης ενώ δεν προχώρησαν στην αντικατάσταση των παλιών σωλήνων με αποτέλεσμα το νερό να πλημμυρίζει τις φτωχότερες συνοικίες. Με την οικονομική κρίση που ακολούθησε, οι καταναλωτές δεν μπορούσαν πλέον να πληρώσουν τους λογαριασμούς νερού και το 2005, οι πολυεθνικές Suez and Aguas de Barcelona αποσύρθηκαν από το πρόγραμμα. Η κυβέρνηση επανακρατικοποίησε το δίκτυο, του οποίου όμως οι ζημιές ήταν τόσο μεγάλες ώστε χρειάστηκε να το αποκαταστήσει από την αρχή.

.

Στη Νότια Αφρική η ιδιωτικοποίηση του δικτύου ύδρευσης είχε ως αποτέλεσμα μια από τις χειρότερες επιδημίες χολέρας στις φτωχές συνοικίες του Γιοχάνεσμπουργκ το 2000-2002. Η επιδημία ξεκίνησε όταν οι κάτοικοι των παραγκοπουπόλεων αποσυνδέθηκαν από το ιδιωτικό δίκτυο ύδρευσης επειδή αδυνατούσαν να πληρώσουν τους αυξημένους λογαριασμούς. Χωρίς ασφαλές αποχετευτικό σύστημα και χωρίς πρόσβαση σε καθαρό νερό, οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να πίνουν νερό από τα μολυσμένα ποτάμια της περιοχής. Η επιδημία χολέρας είχε ως αποτέλεσμα να αρρωστήσουν περισσότεροι από 100.000 και τουλάχιστον 100 να χάσουν τη ζωή τους. Η κυβέρνηση αντέδρασε δυναμικά και υποχρέωσε τις ιδιωτικές εταιρείες να παρέχουν τουλάχιστον 25 λίτρα νερό σε κάθε κάτοικο καθημερινά κατά τη διάρκεια της επιδημίας. Αν και οι εταιρείες διαμαρτυρήθηκαν έντονα συμμορφώθηκαν με την απόφαση αλλά εξακολούθησαν να αποσυνδέουν το νερό στους φτωχούς.

.

Στην Αφρική η πιο χαρακτηριστική ίσως περίπτωση ιδιωτικοποίησης είναι εκείνη της Τανζανίας. Το 2003 η χώρα υποχρεώθηκε από την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ να ιδιωτικοποιήσει άμεσα το απαρχαιωμένο και αναποτελεσματικό της δημόσιο δίκτυο ύδρευσης ως αντάλλαγμα δανείων. Καθώς κανείς δεν ήθελε να επενδύσει στην αγορά της Τανζανίας και το ΔΝΤ ασκούσε όλο και μεγαλύτερες πιέσεις, η χώρα προχώρησε στο ξεπούλημα του δικτύου στην βρετανική Biwater. Το ειρωνικό της απόφασης ήταν πως η κυβέρνηση της Τανζανίας υποχρεώθηκε να συμμετάσχει στην χρηματοδότηση των επενδύσεων της Biwater στο δίκτυο με δάνεια που της έδωσε το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα ως αντάλλαγμα για την ιδιωτικοποίηση. Μέσα σε ένα χρόνο από την έλευση της Biwater, οι καταναλωτές είδαν τους λογαριασμούς του νερού να τριπλασιάζονται ενώ οι φτωχότεροι αποσυνδέθηκαν από το δίκτυο ύδρευσης. Στην ουσία το 98% του δικτύου εξυπηρετούσε τους ελάχιστους πλούσιους, αφήνοντας εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς νερό. Η εταιρεία δεν έκανε καμία επένδυση όπως όριζε η συμφωνία και κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι της έδωσε ψεύτικα στοιχεία και πως η επένδυση ήταν ασύμφορη. Τελικά η Τανζανία επανακρατικοποίησε το δίκτυο ύδρευσης και έδιωξε την Biwater από την χώρα. Η Biwater οδήγησε την Τανζανία στα δικαστήρια αλλά έχασε την δίκη το 2008 και υποχρεώθηκε να καταβάλει στην κυβέρνηση 3 εκ. λίρες ως αποζημίωση.

.

H πώληση του δικτύου ύδρευσης στην πρωτεύουσα των Φιλιππίνων Μανίλα, θεωρήθηκε ως το πιο φιλόδοξο και «επιτυχημένο» πείραμα ιδιωτικοποίησης. Το 1997 η κυβέρνηση αντιμετωπίζοντας οικονομικά προβλήματα και ύστερα από συμβουλές της Παγκόσμιας Τράπεζας αποφασίζει πως για να καλύψει τα οικονομικά κενά έπρεπε να πουλήσει το νερό. Το δίκτυο ήταν ήδη σε κακή κατάσταση και 4 από τα 11 εκατομμύρια των κατοίκων της δεν είχαν σύνδεση. Το δίκτυο χωρίστηκε σε δύο ζώνες και δόθηκε σε consortium εταιρειών (ανάμεσα τους η γνωστή από την μετέπειτα εισβολή στο Ιράκ Bechtel). Τα πρώτα χρόνια και λόγω του ανταγωνισμού οι τιμές μειώθηκαν στο μισό και οι συνδέσεις έφτασαν το 87% των κατοίκων. Από το 2001 όμως και μετά η κατάσταση άλλαξε δραματικά. Οι τιμές αυξήθηκαν μέχρι και 500% σε σχέση με τα επίπεδα του 1997 και η μέση οικογένεια ξόδευε το 10% του εισοδήματος της στους λογαριασμούς του νερού. Το 40% του λογαριασμού δεν αφορούσε στην κατανάλωση αλλά παράνομες χρεώσεις. Το 2003 περισσότεροι από 800 άνθρωποι προσβλήθηκαν από επιδημία χολέρας στο δίκτυο που προκλήθηκε από την κακή συντήρηση των σωληνώσεων και τη μη επιδιόρθωση των διαρροών.

.

Το 2008 στην Γαλλία ο δήμος του Παρισιού αποφάσισε να μην ανανεώσει την σύμβαση με τις εταιρείες Veolia και Suez που κατείχαν το δίκτυο από το 1985, αλλά να αναλάβει η δημοτική αρχή το σύστημα ύδρευσης. Το 2010 ιδρύεται η δημοτική εταιρεία Eau de Paris και ο δήμος καταφέρνει να εξοικονομήσει 35 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο προχωρώντας παράλληλα σε μείωση των τιμολογίων κατά 8%.

.

Στην Γερμανία οι υπηρεσίες ύδρευσης ανήκουν στον δημόσιο τομέα παντού εκτός από το Βερολίνο ενώ η Ολλανδία με νόμο του 2004 κήρυξε παράνομη κάθε συμμετοχή ιδιωτικού οργανισμού σε υπηρεσίες ύδρευσης.

.

Ενώ λοιπόν παγκοσμίως οι ιδιωτικοποιήσεις του νερού έχουν αποτύχει και υπάρχει έντονη τάση επανακρατικοποίησης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θέτει την πώληση των δικτύων ύδρευσης ως μία από τις προϋποθέσεις των οικονομικών πακέτων διάσωσης σε Ελλάδα και Πορτογαλία. Η ελληνική κυβέρνηση και όσοι την στηρίζουν, αδιαφορώντας πλήρως για τις συνέπειες ενέκρινε το νομοσχέδιο για τις αποκρατικοποιήσεις, μεταξύ των οποίων και του δικτύου ύδρευσης.

Μένει τώρα να δούμε ποιος θα πληρώσει το πραγματικό κόστος.
Φραγκίσκα Μεγαλούδη
13 Νοεμβρίου 2012 | © ThePressProject.gr 

*

*

Βίντεο με ενδιαφέρον, που σκάνε μύτη μετά την εκπομπή Μόνιτορ
>>>

Ιδιωτικοποίηση νερού στην Βολιβία

Δημοσιεύθηκε στις 14 Ιούλ 2012

Πατήστε cc για να εμφανιστούν οι υπότιτλοι.
Τον Φεβρουάριο και Μάρτιο του 2000 ξέσπασαν διαδηλώσεις στην πόλη Cochabamba στην Βολιβία ως απάντηση στις μεγάλες αυξήσεις της τιμής του νερού. Πολλοί άνθρωποι είδαν τον λογαριασμό του νερού να τριπλασιάζεται και να τετραπλασιάζεται κάτι που σήμαινε πως πολλοί θα έπρεπε να διαθέσουν το μισό περίπου εισόδημά τους για τον λογαριασμό του νερού.
Αυτό συνέβη από την στιγμή που η εταιρεία Bechtel ανέλαβε την διαχείριση του νερού της πόλης. Μη μπορώντας οι πολίτες να ανταποκριθούν απαίτησαν να σταματήσει η σύμβαση με την εταιρεία.
Μετά από καταστρατήγηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων, πολλούς τραυματισμούς και θανάτους από την αστυνομία και τον στρατό κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων όλα τα δικαιώματα του νερού αποκαταστάθηκαν.
Από το 1950 μέχρι το 1980 έγιναν προσπάθειες από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια τράπεζα για βελτίωση της οικονομίας της χώρας, όμως η οικονομία της χώρας δεν παρουσίαζε ανάπτυξη και έτσι το 1981 το πρόγραμμα κατέρρευσε οδηγώντας σε έξι συνεχόμενα χρόνια ύφεσης.
Το 1985 ξεκίνησε ένα πρόγραμμα σταθεροποίησης της οικονομίας με απελευθέρωση των αγορών για να μειωθεί η ύφεση. Η ανάπτυξη σημείωσε θετικές τιμές μόλις 2 χρόνια μετά αλλά τα σημάδια που άφησαν οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν όλα αυτά τα χρόνια έπληξαν έντονα τους πολίτες.
Σε όλη αυτή την προσπάθεια το ΔΝΤ και η παγκόσμια τράπεζα έπεισε την κυβέρνηση να ιδιωτικοποιήσει δημόσιους οργανισμούς όπως τις αεροπορικές γραμμές, τις δημόσιες επιχειρήσεις ηλεκτρισμού, το εθνικό σιδηροδρομικό σύστημα και τέλος το 1999 την υπηρεσία δημόσιας ύδρευσης και αποχέτευσης.
Στην Βολιβία εκείνη πια την εποχή σχεδόν τα 2/3 των πολιτών ζουν κάτω από τα όρια της φτώχιας και το ετήσιο εισόδημα βρίσκεται στα 950 δολάρια.
Μη μπορώντας να επιβιώσουν κάτω από το νέο μεγάλο κόστος του νερού οι πολίτες άρχισαν τις διαδηλώσεις τον Φεβρουάριο του 2000. Πορείες, οδοφράγματα και άλλα μέσα διαμαρτυρίας χρησιμοποιήθηκαν ώστε να παγώσει η πόλη για τέσσερις συνεχόμενες μέρες.
Το πρώτο περιστατικό βίας συνέβη όταν ο πρόεδρος Banzer διέταξε την αστυνομία να χρησιμοποιήσει χημικά σε εκατοντάδες πολίτες που διαδήλωναν ειρηνικά. Περίπου 175 τραυματίστηκαν και 2 έχασαν την όρασή τους.
Για να ηρεμήσει τα πνεύματα ο πρόεδρος δέχτηκε να συναντηθεί με εκπροσώπους των διαδηλωτών τον Απρίλιο. Σύμφωνα με εκπρόσωπο των διαδηλωτών τον Oscar Olivera, η συνάντηση ήταν απλά μια παγίδα. «Συζητούσαμε με τον δήμαρχο, τον κυβερνήτη και άλλους πολιτικούς εκπροσώπους όταν η αστυνομία εισήλθε στην αίθουσα και μας συνέλαβε».
Μετά από το περιστατικό ξέσπασε το κοινωνικό μένος που οδηγήθηκε την επόμενη μέρα έξω από το δημαρχείο για να διαμαρτυρηθεί. Περισσότεροι από 59 άνθρωποι συνελήφθησαν, δεκάδες τραυματίστηκαν και έξι άνθρωποι έχασαν την ζωή τους.

Πηγή: agiannis83-YouTube

*

*

Το Δ.Ν.Τ. και η ιδιωτικοποίηση του νερού

Δημοσιεύθηκε στις 19 Ιούλ 2012

Το απόσπασμα προέρχεται απο το ντοκιμαντέρ CATASTROIKA του Αρη Χατζηστεφάνου


http://www.catastroika.com/
http://vimeo.com/35502747

Πηγή: maitak1972maitak1972

*

*

Επιστρέφοντας το νερό σε δημόσια χέρια

Δημοσιεύθηκε στις 10 Μάρ 2013

Το βίντεο παραγωγής των Municipal Services Project του Corporate Europe Observatory και του Transnational Institute παρουσιάζει την επιστροφή των συστημάτων ύδρευσης στο Μπουένος Άϊρες στο Παρίσι και αλλού σε δημόσια χέρια εξετάζοντας τις προκλήσεις και τα οφέλη της διεκδίκησης του δημόσιου χαρακτήρα των υπηρεσιών ύδρευσης. Το βίντεο βασίστηκε στην μεγάλη έρευνα που έγινε από τις δυο αυτές οργανώσεις που μπορείτε να βρείτε στο σαιτ του SAVEGREEKWATER. http://www.savegreekwater.org/?p=336

Διαβάστε περισσότερα για την ιδιωτικοποίηση του νερού στη χώρα μας και υπογράψτε στη σελίδα της πρωτοβουλίας SAVEGREEKWATER για τη μη ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα.
http://www.savegreekwater.org/
http://www.municipalservicesproject.org/
http://corporateeurope.org/
http://www.tni.org/

Πηγή: savegreekwater

*

*

Παραχώρηση υδάτινων πόρων της Ελλάδας

Δημοσιεύθηκε στις 26 Ιούλ 2012

Το ΤΑΙΠΕΔ μίλησε για απλή παραχώρηση των πάγιων περιουσιακών στοιχείων όσο αφορά την ιδιωτικοποίηση του νερού στην Αθήνα, αλλά ποιά ακριβώς είναι αυτά;και ποιά είναι η ιστορία τους;
Υπογράψτε κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού :
http://www.avaaz.org/en/petition/SAVE…
Οι ιδιωτικοποιήσεις νερού ήταν σύνηθες φαινόμενο διεθνώς τα προηγούμενα χρόνια, αλλά τα τελευταία χρόνια η τάση είναι η επανακρατικοποίηση του νερού.
Τουλάχιστον 40 περιοχές στην Γαλλία έχουν αποφασίσει να προχωρήσουν σε επανακρατικοποιήσεις άμεσα, μέσα σε αυτές και μεγάλες πόλεις όπως Bordeaux και η Brest. Το φαινόμενο εξαπλώνεται και στην υπόλοιπη Ευρώπη και Αμερική. Στην Αφρική και στην Ασία όλο και περισσότερα συμβόλαια με εταιρείες νερού δεν ανανεώνονται. Ο λόγος είναι κυρίως η αύξηση των τιμών και η κερδοσκοπία των εταιρειών εις βάρος της ζωής των πολιτών.

Πηγή: agiannis83

*

*

ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΖΩΗ Τα «δικαιώματα νερού» – ΕΞΑΝΤΑΣ

Μεταφορτώθηκε στις 5 Απρ 2011

Όλα τα νερά της Χιλής εκτός από τη θάλασσα, έχουν «κοπεί» σε μερίδια που ονομάζονται «δικαιώματα νερού». Τα «δικαιώματα νερού» είναι τίτλοι ιδιοκτησίας ισόβιοι, ξέχωροι από τη γη και έχουν εμπορική αξία, όπως ακριβώς ένα σπίτι, ή ένα κτήμα. Μπορείς να το νοικιάσεις, να το χρησιμοποιήσεις, ή να το κρατήσεις χωρίς να το κάνεις τίποτα περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή, για να το πουλήσεις ακριβά.
Στη χώρα, που θεωρείται πρωτοπόρος στις εφαρμογές του νεοφιλελευθερισμού και των ιδιωτικοποιήσεων, όλα τα νερά πωλούνται. Ποτάμια, λίμνες και υπόγεια ύδατα καταλήγουν σε ιδιώτες, σε επιχειρήσεις και κερδοσκόπους που θεωρούν το νερό επένδυση με σκοπό το κέρδος. Στη Χιλή το νερό δεν θεωρείται πια αναφαίρετο δικαίωμα, αλλά εμπορεύσιμο προϊόν. Με άλλα λόγια αυτό σημαίνει, πως αν είσαι αγρότης δεν μπορείς να ποτίσεις το χωράφι σου ακόμα και αν αυτό βρίσκεται στις όχθες του ποταμού διότι το ποτάμι μπορεί να ανήκει σε άλλους. Αντιστοίχως, δεν μπορείς να πάρεις νερό αν δεν έχεις «δικαίωμα» και συλλαμβάνεσαι αν πιαστείς επ’ αυτοφώρω.
Όλα ξεκίνησαν το 1981, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ όταν δημιουργήθηκε ο Κώδικας του Νερού (Codigo de Aguas), ένα πακέτο νόμων οι οποίοι θεμελιώνουν ότι το νερό δεν είναι δημόσιο αγαθό, αλλά ιδιωτικό προϊόν.

Πηγή: http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2013/10/18/%CE%B1%CE%BD%CE%BD-%CE%BB%CE%B5-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84-%CE%BC%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AE%CF%83%CE%B5%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%BD%CE%B5%CF%81%CF%8C-%CF%83%CE%B1%CF%82/

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s